Het valt me niet eens zo zwaar om te moeten openbaren dat mijn team van dappere, onverschrokken strijders – helden zo je wilt – het af moest leggen tegen een numerieke overmacht. En om het allemaal niet minder episch te maken kan het ook geen kwaad even op te noemen dat Rody, Gerthein, Arjen en ik een gemiddelde leeftijd hebben van boven de dertig. De tegenstanders (Nik, Jesse Z, Kevin, Joe en Olivier) zijn in de meeste gevallen nog niet eens vijfentwintig. Groentjes, inderdaad. Mannen met minder levenservaring. Het is hierom dat ik eigenlijk liever nu stop met schrijven. Voetbal legt namelijk meer bloot dan een paar kuiten. Ik heb het over het ware karakter van de speler, dat door uitputting en eerzucht niet meer verhuld kan worden door minder primitieve lagen van sociale gedragsregels. Het is niet fijn om dat te moeten openbaren.

Waar zal ik beginnen? Met de ware aard van als Olivier de Neve? Moet ik maar meteen zijn grote schare fans hier wakkerschudden uit hun fanboy-droom? Nee, dat bewaar ik tot het einde. Ik wil jullie niet meteen aan het huilen maken. Beginnen met een ruwe opsomming van de gebeurtenissen kan het misschien wel beperken tot licht waterige ogen.

Hoogtepunten

Door blessures van Niels en Jesse kon een rematch van de wedstrijd van vorig jaar helaas niet plaatsvinden. De rol van Jesse beperkte zich tot het luieren tegen een boom en doen alsof hij er niet bij hoorde. Niels vermaakte zich met het maken van foto’s en het testen van zijn van een breuk herstellende been door af en toe een bal terug te schoppen. De wedstrijd begon met vier tegen vier omdat Joe wat later arriveerde. Zijn aankomst werd met vreugde ontvangen door de tegenpartij. Ze konden ons met hun rode koppen tussen het uithijgen door nog net mededelen dat Joe bij hun zou zijn. Daar deden wij niet moeilijk over.
De partij ging verder en kenmerkte zich vooral door oogschrapend lelijk voetbal. Maar hoe slecht we ook zijn, als je maar lang genoeg bezig bent komen er vanzelf wel wat hoogtepunten. Hier volgt een top twee (een top drie kunnen we niet vullen):

2 – De solo van Kooreman. Arjen had speciaal voor de gelegenheid voetbalschoenen gekocht. Even leek het erop dat deze een reïncarnatie waren van de Wondersloffen van Sjakie. Hij passeerde meerdere verdedigers en schoot daarna de bal feilloos tussen de palen (een tas en een trui). Het was een shock voor alle aanwezigen: had hij soms een jaar lang stiekem training gehad van Leo Beenhakker? Helaas niet, de bal deed zelfs minder aardig tegen hem dan vorig jaar, toen hij nog topscorer was.

1 – De uittrap van Wouters. Mijn schuld, zijn verdienste. Nik stond op doel, trapte de bal uit, en ik zei “laat maar gaan!”. Onze keeper (Boersma) luisterde. De bal vloog in het doel. Uit schaamte en verontwaardiging riepen we eerst nog: “Die telt niet! Dat mag niet!”. Maar we moesten later toch bekennen dat het een geldig doelpunt was.

Na achtentwintig minder mooie doelpunten werd het uiteindelijk 16-14, net als vorig jaar vonden we zestien doelpunten wel genoeg voor de winnaar. Hier zie je de gelukkige jongens: Nik, Jesse, Olivier, Kevin en Joe. Op de achtergrond druipen wij af. Rody druipt af naar rechts (die schoen uit Joe zijn heup is van hem).

Dieptepunt

Die overdreven blijdschap is het puntje dat ik in het begin al even aanstipte. Dat over het blootleggen van karakters. Want, beste lezer, zou jij je zo gedragen als je met vijf jonge spelers met veel moeite wint van een team van vier oudere spelers? Zou jij, als je Olivier de Neve zou heten, en amper gerend had tijdens de wedstrijd, toch praten alsof je de beste voetballer van de wereld was? Zou jij zeggen dat ballen die duidelijk naast waren, of op de paal ‘zuivere doelpunten’ waren? Zou je niet vinden dat je dan eigenlijk de ogen uit je kop moet schamen? Zou je dan niet in de reacties onder dit artikel zeggen dat gezien de verdeling van de teams, de overwinning eigenlijk niets voorstelt? Ja, dat zou je wel doen. Want je leest [N]Gamer, en dat blad past bij jou als beschaafd mens. Maar je heet geen Olivier de Neve, en je bent niet zo glad dat je ondanks de talloze keren dat je voor drol bent uitgemaakt toch populair kunt zijn. Nee, en je zou ook niet na de wedstrijd bij een gezellig biertje ontkennen dat je rol in de overwinning te verwaarlozen was. Maar dat is wat die man ons wel flikte. Ik heb het met eigen ogen gezien. Mijn oren hebben het gehoord. En daarom tikken mijn vingers nu: De Neve is satansgebroed. Een drol van de duivel.

Over alle andere spelers ben ik een stuk positiever. Iedereen heeft hard gewerkt en was erg sportief. Jesse Zuurmond blijft zelfs vriendelijk als je hem ondersteboven schouderduwt, of een (onbedoelde) kopstoot geeft. Maar misschien kwam dat ook wel door zijn winnende doelpunt, dat een hoop verzacht. Volgende keer hoop ik weer de gelukkige te zijn. Over een jaar is het alweer zover! Zucht.