Super Potato (of Supaa Poteto, zoals de Japanners het uitspreken) is bij uitstek het paradijs voor retroliefhebbers. Je moet ervoor twee nauwe trappen beklimmen, maar bij binnenkomst word je verwelkomd door tientallen consoles. In het rek links van je staan op ooghoogte de Famicoms (de Japanse versie van de NES), waarvan de prijzen uiteenlopen van ongeveer 30 euro voor een in plastic verpakte console (soms zonder snoeren) tot meer dan 200 euro voor een Famicom in authentieke verpakking.

De schappen met consoles worden afgewisseld met tv’s waarop een retroconsole is aangesloten, waarop je bijvoorbeeld Dakku Hanto (Duck Hunt) kunt spelen. Er staan ook consoles tussen die ik in ieder geval nog nooit gezien had, zoals de TurboGrafx-16 (ook wel PC-Engine), die nooit in Europa uitgebracht is.

Videotheek

Als je je omdraait, lijkt het alsof je een videotheek uit het begin van de jaren negentig bent binnengestapt. Rekken zijn tot de nok toe gevuld met retrogames, verpakt in amper beschadigde doosjes. Van sommige games die in het Westen best zeldzaam zijn, zoals Chrono Trigger en Super Metroid, staan daar minstens drie exemplaren. Een game als Terranigma in doos is echter zelfs in Japan nog zeldzaam.

Hoewel er een Virtual Boy opgesteld staat zodat je kunt proberen hoe 3D gamen anno 1995 was, moet je daarvoor wel met je achterwerk het gangpad blokkeren. Lang erop spelen doe je toch niet: je krijgt ofwel hoofdpijn van de rood/zwarte beelden, ofwel elders pijn van de onhandige houding die je moet aannemen tijdens het spelen. Er is ook een speciaal schap met 'nieuwe games', waarin tijdens mijn bezoek bijvoorbeeld Donkey Kong Country 3 (uit 1996) stond!

Gelukkig heeft de Super Potato nóg een verdieping, gewijd aan de nieuwere retro (of minder oude?) games, bijvoorbeeld voor de Nintendo 64 en GameCube. Hier staan ook gidsen, manga en ander boekwerk dat te maken heeft games. Ook is een groot deel van deze verdieping gewijd aan soundtracks, die helaas wel erg prijzig zijn.

Antieke kunst

Over financiën gesproken, het is ironisch dat Japan vaak gezien wordt als het land van de nieuwste technologie, wat natuurlijk voor een deel klopt. Echter, met retroconsoles is het omgekeerde waar: een complete GameCube kun je al voor omgerekend 20 euro op de kop tikken, maar voor een Nintendo 64 betaal je 5 euro meer. Een Super Famicom kost je 30 euro, evenals een PlayStation. Hoe ouder, hoe zeldzamer, hoe duurder, net zoals bij antieke kunst!

Als we de Super Potato verlaten en ons pad vervolgen, komen we spoedig aan bij de rand van Akihabara en zijn we enkele stappen verwijderd van de naastgelegen wijk, Suehirocho. Het enige wat je nu nog voor je ziet zijn saaie kantoorgebouwen met zo nu en dan een eetgelegenheid als hoogtepunt. Dus laten we gauw omdraaien en opnieuw verdwalen tussen de ontelbare gamewinkels in het onvergetelijke Akihabara.

Wist je dat:

• De Zapper waarmee je hier Duck Hunt speelt in Japan de 'Ray Gun' heet? Voordat het accessoire gebruikt werd in combinatie met de Famicom of NES, kon je er in 1973 al mee schieten op Nintendo’s 'laser kleiduivenschietbaan'.
• Nintendo rond 1964 op het punt stond om failliet te gaan? Toenmalig Nintendo-president Hiroshi Yamauchi zat met de handen in het haar omdat hij geen nieuwe ideeën meer kon bedenken voor zijn speelgoed. Hij begon zelfs een taxibedrijf en voedselketen, maar zonder succes. Gelukkig nam hij in 1965 Gunpei Yokoi in dienst, die de Ray Gun ontwikkelde en zo geld in het laatje wist te brengen. Later ontwikkelde hij de Game & Watch-systemen en natuurlijk de Game Boy!