Misschien heb je het al gemerkt, maar ik hou van konijnen. Niet om op te eten, maar om als huisdier te houden. Sinds mijn zesde heb ik niet zonder huiskonijn gezeten. De grootste angst van elke dierenliefhebber is het kwijtraken van zijn of haar huisdier. Voor mij was, en is, dat niet anders.

Even terug naar Xenoblade Chronicles. Op de Bionis vind je een dorpje vol met mochi met lange oren, nopon genaamd. Die nopon wonen in een gigantische boom en de kelder bevindt zich ergens tussen de wortels. Daar vind je een diepe put. Er staat een nopon voor die je waarschuwt dat je uit de buurt moet blijven, want wie in het gat valt kan nooit meer naar boven komen. Toen ik klein was droomde ik regelmatig dat mijn konijnen in een bodemloos hol onder een boom zouden verdwijnen. Na die nachtmerrie jaren niet te hebben gehad, dook die laatst weer op. Bedankt, Xenoblade.

Dat is niet de enige Xeno-gerelateerde nachtmerrie, al is de volgende niet zo eng toevallig. Lach niet, maar een andere, terugkerende nachtmerrie is dat de wereld ergens stopt en dat daarbuiten alleen een grote, zwarte leegte is. Geen leegte met objecten zoals sterren, planeten of zelfs maar wat verdwaalde ruimtestenen, maar echt helemaal niets. Zoals een gamewereld dus. Laatst kwam iemand aanzetten met dit filmpje.

Nu zegt het in de eerste instantie natuurlijk iets over hoe gigantisch die wereld is. Maar denk er een iets dieper over na. Is het niet beangstigend dat de wereld slechts een fabricatie is in een eindeloze leegte? En dat een kleine verandering aan één van de constanten het evenwicht zo kan verstoren dat je buiten de wereld raakt en in het niets terechtkomt? Dat is dus hoe wat van mijn ergste nachtmerries eruitzien. En de jouwe nu misschien ook, hà!