Alle consolebezitters hebben grote huiskamers
Als ik de consolefabrikanten goed begrijp, zijn er twee dingen die je met je consoles zou moeten doen. De eerste is sporten/dom staan zwaaien in de hoop dat je bewegingen opgepikt worden. De tweede is met vijf man gamen. Voor beide bezigheden heb je een ruime huiskamer nodig. Met vier andere mensen een spelletje spelen, krijg ik misschien nog wel voor elkaar. We zullen alleen lootjes moeten trekken om te bepalen wie op de harde grond mag zitten, en wie op de zitzak buiten de kijkhoek van mijn televisie. Zolang niemand op probeert te staan om te zingen en te dansen, zal dat best gaan. Maar sporten... een plek voor de televisie vinden waar nog net voldoende ruimte is, is waarschijnlijk een moeilijkere yoga-oefening dan een Fit-game me ooit zal kunnen bieden. Conclusie: mijn woonkamer is te klein, dus ik behoor niet meer tot de doelgroep van consolefabrikanten.

Nintendo heeft een beetje te veel vertrouwen in de mensheid
Wat deed de meerderheid met Pictochat? Onderbroekenlol versturen naar andere DS-bezitters. En met games waarin gechat kan worden? Scheldwoorden testen, vooral scheldwoorden uit de categorieën racisme, homohaat en dodelijke ziekten. Nintendo is zich van geen kwaad bewust, maar wij weten natuurlijk al hoe dit gaat eindigen:

Een oorlog tussen politiek correcte admins en pubertjes die in het verleden niet genoeg tijd hebben doorgebracht met het time-outstoeltje. Ondertussen vraagt de weldenkende minderheid zich af waarom ze niet gewoon rustig mogen gamen zonder de socialmediazweep te moeten voelen.

Reggie maakt me bang
Een week terug was Reggie voor mij nog dat figuur dat altijd enthousiast is over alles waar het Nintendo-logo op geplakt wordt of Dragon Quest heet. Nu vermoed ik dat hij een robot is, want dat zou verklaren waarom hij maar één gezichtsuitdrukking heeft en deze op zijn gezicht kan houden terwijl hij de meest twijfelachtige dingen uitkraamt. Dat Reggie in werkelijkheid een robot is, is niet wat eng is. Zombie-robots, die zijn eng. Het is alsof hij een gigantische hamburger probeert te eten zonder zijn eeuwige brede glimlach los te laten, terwijl op het scherm een slechte zombieskin van zijn robotgezicht druipt. Misschien is het niet zozeer robot-Reggie die me bang maakt, maar slechte gezichtsherkenningssoftware. Nou ja, details!

Ik wil een Pikmin
Ik had er niet voor mogen vallen, de opkomst van Miyamoto. Het was eigenlijk best wel knullig en flauw, maar... wat zijn Pikmin toch schattig! Oké, natuurlijk zijn Pikmin niet nieuw, maar het dringt pas nu tot me door hoe leuk ze écht zijn. Hoe ze allemaal individueel bewegen en schattige dingetjes doen, zo lief! Ik heb er nu spijt van dat ik geen Pikmin-knuffeltje heb gekocht met mijn sterren. Misschien moet ik er maar eentje haken...