Met de Super Mario Galaxy 2-review in aantocht, blikken we nog eenmaal terug op het inmiddels bijna drie jaar oude Super Mario Galaxy. Dit spel, dat van Rody een 10 kreeg, kent tóch een paar pijnpuntjes... kleine tekortkomingen die de pret nauwelijks drukken, maar toch even genoemd moeten worden.

1. Een saaie hub-wereld
In het paleis van Super Mario 64 en op het Delfino Plaza van Super Mario Sunshine was een hoop te beleven en te ontdekken. De Comet Observatory in Super Mario Galaxy is, in vergelijking, meer een pure hub-wereld, die slechts dient als verbindingsruimte tussen de verschillende levels. Het doorkruisen van deze wereld op weg naar de volgende uitdaging gaat op den duur vervelen: er zijn net teveel stappen nodig om te komen waar je wezen wilt. Uiteindelijk ga je terugverlangen naar het simpele maar doeltreffende kaartscherm, zoals dat in bijvoorbeeld Super Mario World zat.

2. Onevenwichtige moeilijkheidsgraad
Galaxy begint haast beledigend makkelijk, en voor een beetje gamer is het mogelijk om de aftiteling te zien rollen zonder ooit echt uitgedaagd te worden. Gelukkig zijn er voldoende optionele missies die een stuk pittiger zijn – waaronder een paar echte nagelbijters – maar helemaal in balans is het niet: het zou beter zijn geweest als ook het hoofdspel wat taaier was. Game Over hoef je al helemaal niet te gaan, want het spel strooit met 1-ups als ware het pepernoten, en door de save-optie is al je levens verliezen niet eens echt een straf. De volgende keer mag het hele concept van beperkte levens dus sowieso overboord.

3. De kracht van herhaling?
Dit is een beetje een zeurpuntje, want variatie en vindingrijkheid zijn zonder meer troef in Super Mario Galaxy. Maar wie alle sterren wil halen, ontdekt dat er toch wel een paar missies zijn die in herhaling vallen: de komeetmissies, met name. Sommige hiervan zijn een welkome twist op een reeds volbrachte uitdaging, maar af en toe lijkt het erop dat de makers het zich er makkelijk vanaf hebben gemaakt en de houdbaarheidsdatum kunstmatig aan het oprekken zijn. Met name de missies waarin kriskras door een weids level honderd paarse munten opgesnord moeten worden, doen denken aan de saaie ‘collectathons’ uit mindere 3D-platformers – een type uitdaging waarvan we juist blij waren dat Galaxy zich er niet toe hoefde te verlagen.

4. (On)begrensde mogelijkheden
Op zichzelf is het fantastisch hoe Mario Galaxy teruggrijpt op de lineaire ren-en-spring actie van de klassieke platformgame. Maar toch: het heelal… al die kleine planetoïden… zou het niet leuk zijn om daar ook eens vrijelijk doorheen te schieten, al is het maar voor één missie? Laat in het spel wordt een vrije vlieg-power-up geïntroduceerd, maar daar wordt eigenlijk niets mee gedaan. En in de E3-demo van 2006 kon Mario zelf zijn pad langs verschillende planetoïden kiezen, culminerend bij telkens een andere boss battle en een andere ster. Afgezien van wat zijpaadjes hier en daar kent het uiteindelijke spel die vrijheid vrijwel nergens. Dat heeft zo z’n voordelen, maar het blijft wel een beetje knagen. Minimaal één groots opgezette alle-kanten-op wereld, vol kleine en grote planetoïden, had niet misstaan.

5. Cameraperikelen
Galaxy werkt voor een deel met vaste camerastandpunten – en de camera neemt bijna altijd de positie in die je zelf ook had willen kiezen. Dat feit verdient een groot compliment... maar ‘bijna altijd’ is niet ‘altijd’. En juist op die momenten dat je de camera zelf net even anders wilt positioneren, is dat meestal niet mogelijk. Het vervelendst is dit in onderwater-gebieden, mede omdat daar de besturing ook niet helemaal optimaal is en omdat je hier door Mario’s beperkte longinhoud niet rustig de tijd kunt nemen om je plek te bepalen.

Of je deze puntjes belangrijk genoeg vindt om Super Mario Galaxy geen 10 te gunnen, is een persoonlijke kwestie. Wat mij betreft hoeft een game niet helemaal perfect te zijn om 'm dit allerhoogste cijfer te geven; ik had hetzelfde gedaan als Rody destijds. Vast staat in elk geval dat het spel toch nog ruimte (ha!) voor verbetering overliet.

Zal Super Mario Galaxy 2 die ruimte benutten en komen we zo weer een stapje dichterbij de perfecte game? Vanaf 11 juni weten we het... maar ik vind het in elk geval grappig om te zien dat Miyamoto & co. punt #1 hierboven ter harte genomen hebben. Want Galaxy 2 heeft inderdaad een Mario World-achtig kaartscherm in plaats van een hub-wereld! Zouden ze daar in Tokyo de GMR gelezen hebben?