Mijn gewaardeerde collega Rody schreef de review destijds voor [N]Gamer; ikzelf mocht het meesterwerk becijferen voor het onvolprezen – en helaas inmiddels ter ziele zijnde – multiplatformtijdschrift GMR. Daarnaast schreef ik, voor datzelfde blad, een twee pagina's tellend 'Game of the Year'-artikel, waarin ik de kans kreeg om nog eens in detail uit te leggen wat deze ultieme 3D-platformer zo goed maakte... en máákt. Nu, met Galaxy 2 aan de horizon, plaats ik mijn vijf redenen in een andere context. Want deze redenen zijn ook te lezen als verdediging voor de door Rody uitgedeelde 10. Dat is immers altijd een controversieel cijfer.

1. Een overdosis aan gameplay
‘Gameplay’ is een beetje een vage, zelfs lege term... maar dit is niettemin de beste manier om uit te drukken wat de grote kracht van Mario Galaxy is. In het universum van dit spel kom je elke tien minuten een nieuwe uitdaging tegen, waarbij met de regelmaat van de klok een gloednieuwe spelmechaniek geïntroduceerd wordt.

Of je je nu optrekt aan een serie ‘pull stars’, jezelf wegschiet vanaf een gummiknots, rondholt bovenop een rollende bal, meelift op de rug van een olijke manta of in een luchtbel zweeft die je alle kanten op kunt blazen: je rolt in Mario Galaxy van de ene verbazing in de andere.

En dan de power-ups: ook die brengen stuk voor stuk nieuwe spelelementen met zich mee. Vliegen, doorzichtig worden, stuiteren, op water schaatsen... het houdt niet op. Dat de meeste van deze spelmechanieken op zichzelf al als basis hadden kunnen dienen voor een volwaardig spel, is voor de makers van Mario Galaxy geen reden om ze niet allemaal in één spel te proppen!

2. De anarchie is terug!
In de vorige Mario-game, Super Mario Sunshine, poogde Nintendo’s om de abstracties van de eerdere Mario-spellen te vervangen door een wat realistischer insteek. Natuurlijk bleef Sunshine een cartoonesk avontuur, maar het speelde zich wel af in een min of meer consistente wereld. Op dit eilandparadijs waren, enkele ‘old school’ levels uitgezonderd, alle platformen ‘echt’ iets: stellages, bergtoppen, daken van huizen. En ook de power-ups waren minder fantasierijk: een pratend waterpak is natuurlijk niet alledaags, maar dat Mario daarmee kon zweven of supersprongen kon maken is een stuk meer mechanisch en ‘down to earth’ dan, pak ‘m beet, een blaadje dat hem in een wasbeer verandert.

Met deze aanpak legden de makers zichzelf beperkingen op die in Galaxy gelukkig weer helemaal doorbroken worden. De ‘anything goes’-mentaliteit leeft als nooit tevoren en de ontwerpers lijken weer volledig ontketend te zijn. Een planeet in de vorm van Yoshi’s hoofd? Geen probleem! Zwevende appels die door een reusachtige, hongerige rups aan elkaar worden verbonden? Ook dat moet mogen! En ook wat de power-ups betreft is de magie terug: waarom kan Mario ineens in een zoemende bij veranderen? Nou gewoon, daarom!

3. Ah, good old Mario...
Het lijkt modieus om te zeggen dat, hoe goed z’n games ook zijn, het personage van Mario niet veel soeps is. Een dikkig besnord mannetje is dan ook niet bepaald het type held waar de gemiddelde gamer zich graag aan spiegelt. Maar juist Mario’s non-descripte uiterlijk is zijn kracht: hij is de kwintessentiële man met de pet, de ‘everyman’ en de eeuwige underdog. In Galaxy wordt die rol extra benadrukt door de enormiteit van Mario’s omgeving: een klein mannetje in een eindeloos universum, hollend om niet verpletterd te worden door enorme rotsen of kometen. Het euforische gevoel van het onbekommerd door de ruimte schieten als er weer eens een Launch Star is geactiveerd is daardoor des te groter. Bovendien blijft Mario, uitgedost in zijn herkenbare, primair gekleurde kloffie, altijd herkenbaar – ook vanaf onmetelijke afstanden.

Daarbij wordt nog wel eens vergeten dat er in de loop der jaren een scala aan bijfiguren rond de loodgieter en zijn broer is ontstaan: niet alleen Peach, Bowser en Toad zijn vertrouwde gezichten, maar ook de Bullet Bills, Goomba’s, Piranha Planten, Magikoopa’s, Cheep-Cheeps, Thwomps en Chomps hebben een vaste plek in het Mario-pantheon. Het is niet overdreven om te stellen dat Mario zo z'n eigen beeldtaal ontwikkeld heeft. De winnende combinatie tussen vertrouwdheid en verrassing maakt Mario Galaxy tot wat het is... en zorgt dat je het spel en diens hoofdrolspeler een fikse hoeveelheid karakter echt niet kunt ontzeggen.

4. Een échte 3D-platformgame
Toen Mario in 1996 met Super Mario 64 de sprong naar de derde dimensie maakte, vond Nintendo het platformgenre in feite opnieuw uit. Een knappe prestatie, maar een deel van de eigenheid van ‘de Mario-game’ ging daarmee verloren: in de weidse 3D-omgevingen was vrijelijk ronddwalen om sterren of munten te zoeken vaak het devies. Sommige onderdelen – de Bowser-levels in Super Mario 64 en de ‘secret’ opdrachten in Mario Sunshine – herinnerden nog aan wat een Mario-game écht behoorde te zijn: lineaire obstakelparkoersen vol gemene valkuilen die listig ren-en-springwerk vereisten. Maar verder ging de gameplay meer de free-roaming kant op – wat dat betreft is Super Mario 64 evenzeer de voorloper van de 3D Grand Theft Auto-games als van Mario Galaxy.

Galaxy gaat terug naar de basis: de meeste missies handelen om het simpelweg rennen en springen van punt A naar punt B, maar dan in 3D. Het is weer écht een platformgame, waarin Mario zijn oude capriolen tentoon kan spreiden. Bovendien weet het spel aan dat concept nóg een dimensie toe te voegen: de wisselende zwaartekrachtvelden zetten het spel letterlijk op z’n kop. Laat dwalen en verkennen maar aan Link en Samus over… Mario is weer een echte platformheld.

5. Fijn om naar te kijken én luisteren
De Wii is minder krachtig dan de Xbox 360 en de PlayStation 3 – dat is een feit. Dat Mario Galaxy geen overdonderende HD-ervaring is, spreekt dus voor zich. Maar het oog voor detail dat de makers tentoonspreiden, maakt dat je dit na de eerste minuut al vergeten bent. Door slim gebruik van wat ‘next gen’ beeldtrucjes – rimlighting, gedetailleerde grondtexturen, een indrukwekkende draw distance – doet het spel beslist niet ouderwets aan. De kleur- en fantasierijke sterrenstelsels zijn een lust voor het oog – ook in contrast met de toch wat grauwe, sombere werelden uit de gemiddelde 360-titel.

Geen lofzang op Mario Galaxy is compleet zonder het noemen van de soundtrack, deels ingespeeld door een voltallig orkest. De bombastische composities – Mario meets Star Wars, zou je kunnen zeggen – dragen er mede toe bij dat het spel meer is dan alleen maar leuk: het is oprecht meeslepend!

En, ben je al overtuigd? Dan moet je weten dat ik daarnaast ook nog eens vijf twijfelpuntjes aan mijn artikel toevoegde. Vijf redenen die ervoor zorgden dat ook Super Mario Galaxy niet helemaal perfect is. En als jij vindt dat een spel pas een 10 mag krijgen als het perfect is (dat vindt de [N]Gamer-redactie trouwens niet!), tja... dan kun je dat zien als argumenten waarom Super Mario Galaxy géén 10 waard is. Die lees je woensdagavond!