In de tijd van de Super Nintendo, Nintendo 64 en de almachtige PC, moest het mooier, beter, sneller, goeier, geweldiger. Zo ben ik, evenals het gros van de generatie uit de jaren negentig, opgegroeid. Maar veel van ons vonden het op een gegeven moment wel welletjes. Zijn of haar gameheld hoorde enkel en alleen in een 2D-wereld. Mario is die dans ontsprongen door zich op beide vlakken sterk te houden, maar Sonic is hét voorbeeld waarbij 3D loeihard faalde.

De Sonic-spellen in 3D waren niet alleen slecht, ze waren een lange neus naar de generatie die met Sonic waren opgegroeid. Nu deze generatie eindelijk zelf geld verdient en niet meer afhankelijk is van zakgeld of Sinterklaas, wordt er geluisterd.

Money in the bank

De wereld van de computerspellen heet niet voor niets de 'gameindustrie'; er moet dus geld worden verdiend. Het zijn de dertigers van nu die vaak de behoefte hebben om hun oude helden in een nieuw jasje te zien. Hetzelfde jasje als twintig jaar geleden, maar dan beter en net zo goed en ook eigenlijk even leuk.

Een mission impossible dus voor de uitgevers. Maar door terug te gaan naar twee dimensies, loopt er weer een heel scala aan oude rotten met de knip te zwaaien. Goed voor de industrie, maar is het ook goed voor de games?

Remake-hype

Ik beleef veel plezier aan remakes, maar word er nooit door verrast. Het zijn gespreide bedjes waarbij een tekort aan fantasie wordt omgezet in goede verkoopcijfers. We zitten de komende jaren dus nog wel even vast aan de remake-hype.

Als je zo graag een 2D-titel wilt spelen, stop dan lekker Sonic The Hedgehog in je stoffige MegaDrive! En trouwens, hoezo 'nieuw', die Sonic 4? Het spel kwam veertien jaar geleden al uit op de Super Nintendo. En net als Mario Galaxy 2 misschien een gastoptreden bevat van Sonic, heeft dit illegale Sonic-spel een gastoptreden van Mario!