Gameverslaving is een serieus probleem dat te vergelijken is met andere soorten verslavingen. Hoewel je je lichaam minder direct ruïneert dan als je rookt, drinkt of drugs gebruikt, is de aanslag op bijvoorbeeld je sociale leven enorm. De meest extreme gameverslaafden komen niet meer buiten, zitten helemaal in hun eigen wereldje en 'vergeten' soms zelfs te eten of te drinken en sterven door uitdroging. Gelukkig komen dat soort gevallen in Nederland zelden tot nooit voor (daarvoor moet je bij de Aziaten zijn), maar ook een minder ernstige gameverslaving kan impact hebben op je leven.

Vermiste Mario
Ik kijk zelf altijd met verbazing naar gamers die zich volledig storten op een game en 'm niet meer weg kunnen leggen. Inmiddels dan, want vroeger, toen De Neve nog een kleine De Neve was, had ik ook wel een paar games waar ik moeilijk mee kon stoppen. Ik kan me nog het beste herinneren dat ik door mijn moeder van de pc gehaald moest worden, omdat ik de hele dag Mario is Missing (PC) zat te spelen. Ja, je leest het goed. Eén van de slechtste Mario-games ooit, en niet eens door Nintendo gemaakt, kostte mij mijn spaarzame kindertijd.

Ik was denk ik een jaar of 6 en had nog geen enkele kennis van Engels of topografie, terwijl dat juist de twee zaken waren waar dit spelletje volledig om draaide. Ik heb bewust voor deze blog niet nagelezen hoe het spel ook alweer precies werkte, maar wat ik me ervan kan herinneren is dat je in Bowsers kasteel op zoek moest naar Mario. Je speelde met Luigi, die op elke etage van het kasteel door een paar deuren moest en zo op allerlei plekken op de planeet Aarde terecht kwam. Geen Mushroom Kingdom dus, maar de keiharde realiteit van moeder Aarde. Vervolgens moest je door een stad lopen, wat vijanden ontwijken en her en der vragen beantwoorden over het land waarin je je bevond.

Inventief
Uiteraard begreep ik als 6-jarige geen woord van de Engelstalige vragen, laat staan dat ik iets kon vertellen over de eigenschappen van India. Toch bleek ik een inventieve manier uitgevonden te hebben waarmee ik rap verder kon komen in het spel. In plaats van te proberen me de taal eigen te maken, onthield ik de combinatie van de letters en lengtes van de antwoorden die je op de vragen kon geven. Als ik een vraag fout had beantwoord, zorgde ik ervoor dat ik dat antwoord de volgende keer niet meer gaf. Ik koos dan voor een langer of korter antwoord, met net iets andere tekens, in de hoop dat ik hiermee wel verder zou komen. Een langdurig proces zoals je begrijpt, waardoor ik urenlang achter de computer kon zitten. Het is nu nog moeilijk voor te stellen dat iemand dat ooit zou doen... maar ik deed het! Een 'verslaving' was geboren.

Ik weet niet meer precies of ik het spel ooit nog heb uitgespeeld, maar van het ene op het andere moment was ik er klaar mee. Misschien zag ik toch plots in dat de kwaliteit van het product te wensen overliet, maar waarschijnlijker is dat ik alweer iets nieuws had gekregen. Daarna heb ik Mario is Missing nooit meer aangeraakt, tot op de dag van vandaag.

Zo zie je maar: de belabberde kwaliteit van de game is absoluut geen garantie voor het voorkomen van een gameverslavinkje. Ik zou maar goed oppassen als je volgende keer een Laura's Passie-game in de winkel ziet liggen...

Binnenkort meer over gameverslaving op [N]Gamer Online.