Jezelf helemaal verliezen in een game, zo in het verhaal zitten dat je hond je broodje al van de tafel eet ,zonder dat je het merkt, omdat je compleet afgesloten bent van de buitenwereld. Er zijn gamers die dat heerlijk vinden. Mijn vriend bijvoorbeeld, die maakt van onze woonkamer een donkere ruimte en gaat dan als een soort holbewoner urenlang de tijd verliezen in Skyrim. Een beetje ongezond, zo weinig daglicht krijgen, dat wel. En dan vergeet hij ook meestal nog te eten en drinken...

Aan de andere kant benijd ik hem erom. Ik zou ook mezelf willen laten meeslepen door het verhaal van bijvoorbeeld Zelda. Het is lastig een vinger te leggen op waarom mij dat niet lukt. Het kan namelijk aan een hoop dingen liggen…

1. Het gamegenre
De Mario- en Kirby-series zijn heerlijk om te spelen en ook mijn favoriete games, maar echt diepgaande verhalen krijgen we niet. Kirby heeft te maken met een neergestorte ufo, waarbij volgens mij geen enkele alien omkomt dus dat drama blijft ons bespaard. Mario heeft zijn handen vol met het redden van een prinses en ook dat lukt hem al jaren steeds weer opnieuw, zonder dat ze ook maar een schrammetje heeft. Ik geniet er elke keer weer van, maar er komt natuurlijk niet erg veel emotie of diepgang bij kijken. Daarom bewonder ik Roderick en Tamara ook zo, want zij spelen (Japanse) rpg's die zeeën van tijd kosten en soms erg complex zijn.

2. Controlefreak zijn
Jan Meijroos van Power Unlimited schreef laatst dat hij gamen als een escapisme ziet. Hij heeft het -hoewel hij natuurlijk de meest fantastische baan ter wereld heeft- niet altijd even makkelijk in zijn privéleven. Jan vindt het dan prettig om even niet aan zijn problemen te denken en in de huid van bijvoorbeeld Drake uit Uncharted te kruipen.

Ik vrees dat ik te veel een controlefreak ben om dat te kunnen. Mijn gedachten blijven, hoe veel plezier ik ondertussen ook in de game heb, toch doorgaan over dagelijkse dingetjes. Niet eens enorme problemen waar ik mee te kampen heb, maar ook stomme dingen zoals het huishouden. Sterker nog, als ik weet dat ik nog boodschappen moet doen, dan lukt het me niet eens om te gamen omdat ik eerst van dat rotklusje af wil zijn.

En misschien ben ik ook wel een beetje bang. Een kennis van mij begon ooit heel vreemd te doen tegen haar baas omdat ze het boek The Devil Wears Prada aan het lezen was, waarin de directrice niet bepaald een warme gezelligheid is. Wat nou als je anders wordt of je anders gaat gedragen omdat je met je gedachten nog half in zo'n game zit? En wat als je de gamewereld veel leuker vindt dan de gewone wereld, dan kom je toch nooit meer van je console af? Het zijn misschien extreme voorbeelden, maar angsten zijn nu eenmaal vaak erg onrealistisch. Helaas heb je op angsten weer iets minder grip, zelfs als controlefreak.

3. Weinig geduld hebben
Wachten vind ik een van de moeilijkste dingen op aarde. Ik heb voor mijn gevoel ook veel te weinig tijd om een hele dag alleen maar een game te spelen. En het duurt natuurlijk wel even voor zo'n karakter zich ontwikkelt en je een band met hem of haar krijgt. Juist omdat ik vooral iemand ben die veelal korte periodes speel, mis ik misschien dat meegesleept worden omdat ik mezelf niet even heel veel tijd gun achter elkaar om een personage goed te leren kennen. Het gaat steeds in hapjes en dat komt de band mogelijk niet ten goede.

Wat nu?
Er zijn vast nog meer redenen te bedenken waarom ik me maar niet kan verliezen in een game. Natuurlijk geniet ik wel van een verhaal en kan ik me voorstellen hoe de hoofdrolspeler zich voelt, maar echt zo extreem meeleven dat ik de wereld om me heen vergeet, doe ik niet. Ik zou eigenlijk eens twee weken vrij moeten hebben. Niet op vakantie naar het buitenland, maar een gamevakantie om mezelf te dwingen eens flink in een spel te duiken. Dan mag mijn vriend lekker de boodschappen doen en zorgen dat ik wel gewoon dooreet tijdens mijn marathon. Heb jij hier ervaring mee of tips voor me?