Xenoblade Chronicles is een fantastisch spel, maar na bijna 140 uur was het toch echt genoeg. Met wat moeite heb ik afscheid genomen van de wereld, de laatste baas verslagen en er een punt achter gezet. Natuurlijk had ik opnieuw kunnen beginnen met een new game+, maar dat zou me toch nooit hetzelfde gevoel geven als de eerste playthrough. Je kunt gewoon niet twee keer voor het eerst het been van de Bionis op stappen en overweldigd worden door de muziek en de gigantische omgeving.

Ondertussen speel ik Atelier Totori. Het is een anti-Xenoblade. Het is geen episch spel, er zijn geen grote conflicten. Je speelt als een meisje dat haar verdwenen moeder zoekt terwijl ze een alchemie-atelier draaiende houdt. Het is het twaalfde deel in een serie waarvan ik zeven andere heb gespeeld. Bijna alles aan het spel voelde direct heel vertrouwd aan. Dit is wat de meeste RPG's met me doen en dat is misschien ook de reden waarom ik er zoveel speel. Het is prettig om me niet druk te hoeven maken over het leren van allerlei systemen, maar meteen optimaal te kunnen genieten van een spel dat toch soort van nieuw is.

Die vertrouwdheid is ook de reden waarom ik Xenoblade Chronicles nu een beetje mis. Verrassende games van dit formaat zijn zeldzaam. Nog zeldzamer zijn games van dit soort die niet in een sleur raken door een serie te worden. Disgaea gaf het genre een schop onder de kont, maar nu heeft de serie zelf een schop nodig. Ondanks honderden extra Pokémon zullen nieuwe Pokémon-games ook nooit dezelfde indruk maken als de eerste set. Hoelang ik wel niet tegen die truck aan heb staan duwen...

Een Xenoblade Chronicles 2 is ook gedoemd om te falen en wordt daarom hopelijk nooit gemaakt. Die adembenemende wereld met die twee titanen was de ruggengraat van het spel. Nu we alles gezien hebben, is er geen reden meer om terug te keren. En weet je wat, dat is prima. Herinneringen aan goede games moet je niet bevuilen met teleurstellende vervolgen. Dus vaarwel, Xenoblade!