Het zou zomaar kunnen dat er hier en daar een mespuntje dramatisering en een snufje ridiculisering insluipt. Jammer dan! Voor de rest.

Waar begon het ook alweer? Oh ja, de vergadering. Aanwezig: Neve, Rijk, Moer, Boersma, Plass, Kempenaar, Burik (bedankt voor de taart!), Koore, Woude, en ik. Veel afwezigen dus ook, maar die gun ik de spotlight niet (vooral Roderick niet, met z’n stripjes die niemand snapt). De vergadering kenmerkte zich door verhit debat over allerhande onderwerpen, afgewisseld door efficiëntiedestructieve flauwe grappen met kettingreacties van lawine-achtige proporties waarbij niemand ooit te beroerd is de ander te overtreffen met nog flauwere grapjes, waarbij je op een gegeven moment op je wang zit te bijten om niet in een definitieve lachbui te blijven. Toch zijn er gisteren plannen over tafel gevlogen van epische proporties, waar ik helaas niet veel over mag zeggen, maar die hopelijk allemaal gerealiseerd gaan worden. Ik kan wel verklappen dat het plan van Eric om 'de site in het blad te doen' in de categorie 'flauw, auw mijn wang!' viel.

Apenrots
Na de vergadering ging Jesse even naar zijn huis om zijn Wii (met Bomberman) te halen, de rest had niet meer op het programma staan dan het bestellen van een pizza. Ik weet niet hoe dat er bij jullie aan toegaat, maar zodra er eten besteld moet worden schakelt iedereen bij [N]Gamer over op zijn oerinstincten. Alsof 'de jacht' door het trage evolutieproces van het menselijke brein zijn sporen nog heeft nagelaten, die af en toe vrijkomen. Een doodsimpele discussie over wie wat voor pizza wil hebben, en waar deze besteld moet worden verwordt tot een apenrotsachtig tafereel. Zo eentje waarbij iedereen hysterisch gillend en krijsend en krabbend en jankend achter elkaar aan rent. Een soort rugby zonder bal. Feitelijk kwam het erop neer dat Eric en ik geen trek hadden in pizza's van Amerikaanse ketens waarbij je tijdens het eten moet controleren of je nu op de kartonnen doos kauwt of dat het toch die pizza is. Uiteindelijk bestelden wij tweetjes bij Italiaanse Pizzeria Ciao (aanrader!), de rest bij een Amerikaanse keten. Hierover later meer.

Anarchie
Nadat de pizza's eenmaal besteld waren moest er gewacht worden (Italiaans: 30 minuten, Amerikaans: 45). De spanningen van de vergadering en het pizzabestelproces moesten toen blijkbaar even uit het lijf. De precieze volgorde weet ik niet meer maar ik weet wel dat de volgende activiteiten plaats hebben gevonden:

-    Beachball
-    Slaan tegen kartonnen reclamemateriaal van Red Steel II
-    Schreeuwen uit het raam (Arjen kan heel goed "HEEEEUUUJJJJJJJJJJJJ" roepen)
-    Gooien en tillen met een kickbockszak van 35 kilo, met gemengd resultaat, maar zonder blessures of ongelukken
-    Het opnieuw rangschikken (18+) van poppetjes op het bureau van een PU-redacteur
-    Hooghouden met kuikentjes (geen echte)

Daarna klonk het verlossende geluid van de deurbel en kon er gegeten worden. Zoals beloofd zou er nog iets gezegd worden over de pizza's van de Amerikaanse ketens. Aangezien ik al iets eerder was begonnen met eten, kon ik redelijk goed in de gaten houden hoe de rest zich op hun hap stortte. Kevin had blijkbaar zo'n honger dat hij het nodig vond om half over iemand heen gebogen die vette kaasschijf naar binnen te werken. Na wat klachten over vetspetters in iemand zijn nek pakte hij er toch maar een stoel bij. Niels zocht de grens nog wat meer op. In een discussie over de vetheid van zijn pizza voelde hij zich genoodzaakt zijn punt extra kracht bij te zetten door zijn resterende slice om te draaien en hier vervolgens hard met zijn vuist op te gaan stampen. Als ik eraan terugdenk speelt het zich in slow-motion af. De verbeten kop van Niels, de dreunen van de slagen op tafel, en de stukken kaas en salami die alle kanten opvlogen. Olivier zijn haar was een van de landingsplaatsen. Gek genoeg deed hij hier niet moeilijk over. Misschien voelde hij al aan dat deze avond ook veel positiefs voor hem in het verschiet had liggen.

Lady Gaga
Dat positieve werd echter voorafgegaan door een uitglijder. Omdat ik mijn pizza al op had, en de boel na de actie van Rijk een beetje bij elkaar probeerde te houden zette ik een muziekje op. Lady Gaga. Nu kun je wel gelijk gaan zeuren over hoe slecht dat wel niet is, maar die overgeproduceerde commerciële shit beukte best lekker uit de boxen. Het muziekje paste prima bij de setting. We zouden nog gaan pokeren, dus dan is "Pa pa pa pa pa pokerface, pa pa pa pa pokerface" best geinig. Waarschijnlijk werd De Neve door het tweede nummer op het verkeerde idee gebracht, ergens vlak na "I'm your biggest fan, I’ll follow until you love me, Papa-paparazzi". Voor we het wisten had de man via YouTube een van zijn eigen nummers aangezet, en binnen de kortste keren was iedereen naar de gamehoek gevlucht om Bomberman te gaan spelen. Zelfs de muziek in dat spel is beter.

Even Neve
De wraak van De La Neve was echter zoet. De eerste ronde werd (omdat ik niet meedeed) een tweestrijd tussen Arjen en Gerthein. Arjen speelde de sterren van de hemel maar opeens was het gedaan met zijn vorm. Met dramatische gevolgen. Gerthein wist dan nog wel de eerste ronde te winnen, maar de tweede ronde had een minder waarschijnlijke winnaar. De Neve dus. Op een of andere manier sloop hij steeds dichter naar de vijf overwinningen die nodig waren voor de eindoverwinning.  Zelfs waarschuwingen ("Gore De Neve!") en samenspel ("Jongens, dit laten we toch niet gebeuren?"), misten hun doel. Gerthein voelde zich - toen Oli-4 op matchpoint kwam - genoodzaakt te zeggen dat hij nooit meer Bomberman zou spelen als die jongen met die bolle toet zou winnen. Het mocht echter niet baten, en een dramatisch moment volgde. Gerthein had al de hele tijd last van een ontstoken en tranend oog, en daar kwam nu nog een onbedaarlijke jankpartij bij. Alsof er een varken werd geslacht. De Neve kon zijn geluk niet op. Waardoor iedereen zich als de sodemieter naar de pokertafel verplaatste.

Helaas voor iedereen behalve Neev' ook hier een onwaarschijnlijke winnaar. De man vond het nodig om na de flop met niets meer dan een enkele koning all-in te gaan tegen mij (QQ) en Gerthein (tienen). En omdat poker zonder geld net zoiets is als Russische Roulette zonder kogels, en er dus behoorlijk wat geld in de pot zat, en er natuurlijk nog een koning op tafel bijkwam, kraaide hij van plezier toen de lading chips zijn kant op werd geschoven. Je begrijpt dat ons niets anders restte dan zo snel mogelijk de boel op te ruimen en naar huis te gaan. Tot over een half jaar!