Maar vijf audiokanalen ondersteunde de geluidschip van het Nintendo Entertainment System (NES). Ondanks – of misschien juist dankzij? – deze beperking slaagden de componisten er toch in om vele memorabele tunes te schrijven. Tenminste, zo denk ik erover. Want ik sluit niet uit dat nostalgie mij parten speelt. Daarom ben ik wel benieuwd hoe onderstaande vijf tracks in de oren klinken van jonge gamers die zijn opgegroeid met de oorstrelende soundtracks van eigentijdse games. Mooi of niet?

Een van de grote pluspunten van de spelmuziek uit het 8- en 16-bit tijdperk vind ik dat ze zo’n herkenbare en unieke sound heeft. Dit in tegenstelling tot veel soundtracks die je in hedendaagse spellen hoort. Prachtig zijn ze vaak hoor, maar niet echt onderscheidend. Ze hadden net zo goed in een film of televisieserie kunnen klinken. Dat blikkerige, mechanische van die ouderwetse, elektronische sound raakt bij mij toch altijd een snaar. Of ben ik nu een nostalgische dertigplusser?