Het leek allemaal zo perfect. Lufia sierde twee jaartjes terug de retro en bijna direct daarna kwam het blijde nieuws dat er een remake in de maak was. Het enthousiasme zakte al snel in. Het spel werd in Japan lauwtjes ontvangen en stak met veel moeite de oceaan over. Meer dan zes maanden na de Amerikaanse release is er nog altijd geen aankondiging voor een Europese, dus we mogen ervan uitgaan dat dit ook niet meer gaat gebeuren. Gelukkig is de DS regiovrij, want deze RPG wil je niet missen!

De oorspronkelijke Lufia was een standaard RPG waarin je op je beurt moest wachten om aan te vallen en van dropje naar dorpje reisde tot er eindelijk iets belangrijks gebeurde. Het had ook erg veel toffe puzzels om het interessant te houden. Het spel is nu nog goed speelbaar, maar het is ook duidelijk een product uit het tijdperk van de Super Nintendo.

Deze remake is zonder twijfel een game uit 2010. De kern ervan is de oude Lufia, maar omdat het van de grond af opnieuw opgebouwd is, is het ook een nieuwe ervaring. De helden zijn allemaal terug en ze zien er ook allemaal wat anders uit, maar van binnen zijn ze weinig veranderd. Behalve Lexis dan. Hij is trouwens niet speelbaar, maar is nog altijd verantwoordelijk voor het vervoer. Ik heb 'm wel eerder gezien, maar niet in Lufia... Ik vraag me plotseling ook af wat er gebeurt als de Excerion een snelheid van 88 mijl per uur bereikt.

Minder onzin, meer plezier
Het verhaal is compacter, maar dat betekent vooral dat de onbelangrijke en oninteressante gebeurtenissen verwijderd of samengevat zijn. Al het goede zit er nog in én veel personages krijgen nog extra tijd op het scherm ook. De Sinistralen, de goden die de mensheid willen vernietigen, meegerekend.

Belangrijker dan het verhaal is natuurlijk de gameplay. Ook hier is de onzin verwijderd en het amusante extra benadrukt. De remake is een snelle action RPG waarin je met een druk op het aanraakscherm van personage kunt veranderen. Iedereen heeft zijn eigen speciale vaardigheden die zowel binnen als buiten gevechten nuttig zijn. Zo kan Selan haar magische discus gebruiken om vijanden van een veilige afstand aan te vallen, maar het kan ook gebruikt worden om schakelaars te raken en puzzels op te lossen. Over puzzels gesproken, die zijn er natuurlijk weer volop. Ze zijn ook allemaal nieuw.

Lufia probeert altijd leuk te blijven voor de speler en slaagt daar 95% van de tijd nog in ook. Dungeons zijn afwisselend. Puzzelen, vechten, in een tank rondrijden, Shadow of the Colossus-stijl een levende toren beklimmen, een mijnkarretjes-ritme-minigame, de willekeurige gegenereerde Oude Grot - het zit allemaal in de remake. Voor vrijwel elke puzzel zit een checkpoint, zodat je met de ingebouwde reset terug kunt als je er een puinhoop van maakt. Heb je veel problemen met de gevechten? Dan kun je na een game over gratis vijf levels krijgen. Of niet. De keuze is aan jou.

Anders is anders
Als ontwikkelaar kun je met een remake nooit winnen. Een deel van de fans zal altijd klagen dat er te veel is veranderd. In het geval van de Ocarina of Time-remake, zijn er zelfs fans die zeuren over de toegenomen lengte van Links oren. Dat soort fans is dom. Ze concentreren zich zo op de details, dat ze niet meer zien wat de game nou zo leuk maakte. Lufia: Curse of the Sinistrals laat zien dat verandering niet slecht hoeft te zijn, het is gewoon anders. Wees geen domme fan en geef het een kans. Je zult zien dat het een prima game is.