Voor vrijwel alles bestaat een woord, maar als je dat woord niet kent, kun je moeilijk duidelijk maken wat je bedoelt. Zo heb ik als klein meisje vaak genoeg geprobeerd uit te leggen wat voor soort spellen ik leuk vond, zonder dat ik de term 'RPG' kende. Ik hield van spellen die geen levels hadden zoals Mario, maar die bestonden uit een grote wereld, waarin je steeds sterker werd door het verhaal te volgen. Ik deed mijn best, maar iedereen heeft zo zijn eigen limieten. De mensen die niet zo welbespraakt zijn als een negenjarige Tamara zijn vaak nog moeilijker te volgen voor ons gamers, maar leef je een beetje in en communicatie wordt toch mogelijk!

Nintendo
Een Nintendo kan elke mogelijke spelcomputer zijn. Nintendo maakte de Nintendo, dat was zo'n apparaat waarmee je spelletjes kon spelen. Alle andere systemen met dezelfde functie zijn dus ook Nintendo's, net zoals elk navigatiesysteem voor in de auto een TomTom is. Vraagt iemand naar je Nintendo, dan wordt waarschijnlijk het spelsysteem bedoeld dat je het laatst in handen had. Die gloednieuwe Vita, bijvoorbeeld.

Punten
Het maakt niet uit wat voor spelletje je aan het spelen bent, of het nu een interactief epos is of de grote-jongens-versie van een zandbak, voor veel mensen draaien games maar om één ding: punten. Elke noemenswaardige actie zou een aantal punten waard zijn. De totaalscore geeft dan natuurlijk aan hoe goed je in het spel bent. Kijk dus niet te vreemd of als iemand vraagt of je al veel punten gescoord hebt in een willekeurige Zelda-game, maar laat je verzameling hartjes en rupees zien.

Halo
Halo is een spel waarin je met futuristisch geschut op aliens schiet. Aangezien het totale spelaanbod zo klein is, spreekt het voor zich dat er maar één titel kan zijn waarin dat gebeurt. Dat is Halo. Die blonde dame in het blauw die aliens neerschiet, dat is de hoofdpersoon van Halo voor op de Wii. Logisch toch?

Doodgaan
Er zijn maar twee dingen echt onvermijdelijk: de belastingdienst en doodgaan in games. Althans, dat is wat de gemiddelde niet-gamer gelooft. Het gemiddelde poppetje heeft meer levens dan een kat, dus het spreekt voor zich dat ze ook doodgaan! Probeer alleen niet te lachen als iemand beweert vaak dood te gaan in Tetris.

Kaartje
Ze zijn nog lang niet uitgestorven, mensen die een speelgoedwinkel binnenstappen om een kaartje te kopen voor hun DS. Wat voor kaartje? Nou ja, zo'n kaartje om spelletjes mee te doen. Nee, geen spel voor op de DS, natuurlijk niet! Een kaartje! Om spelletjes te downloaden! eShop, wat is nu weer een eShop? Een K-A-A-R-T-J-E. Gewoon een kaartje om spelletjes op te downloaden, zoals iedereen er eentje heeft. Wat bedoel je, die R4-kaarten mogen niet meer verkocht worden? Waar gaat het toch heen met Nederland, als een hardwerkende ouder niet eens meer illegaal mag downloaden om zoonlief die driehonderd spelletjes te geven die hij toch niet speelt!

Doos
Er liepen eens twee echte meisjes een gameshop binnen. Het vriendje van de ene had geld nodig en wilde daarom wat oude consoles en games verkopen. De blondste van de twee, die haar kledingstijl duidelijk gebaseerd had op de rood verlichte straten van Amsterdam, legde uit wat de er in plastic zak zat. "Ja, en deze PlayStation heeft, zeg maar, maar één doos, weet je." "Een doos?" "Ja, je weet toch wel, een doos. Eén doos!" Zo bleef dat heen en weer gaan, totdat de doos eindelijk aanwees welke doos bedoeld werd. De PlayStation 2 had inderdaad maar één controller, wat normaal is voor een PlayStation 2. Ook hier is er een eenvoudige verklaring voor deze woordkeuze: in een ver verleden waren controllers doosvormig, dozen dus. Deze dames lopen wel een beetje achter. De correcte foutieve benaming voor een controller is tegenwoordig 'afstandsbediening'.