Zelfs een gamegenie als Shigeru Miyamoto heeft weleens zijn mindere dagen. Toen hij Wii Music bedacht had hij waarschijnlijk net een rolberoerte gehad, om maar een voorbeeld te noemen. Ook de Pikmin-reeks is in mijn ogen ontstaan op een minder helder moment in het hoofd van de sympathieke Japanner.

De eerste twee games kregen nog best wat goede recensies en een (kleine) groep aanhangers. Ik denk nog steeds dat die aanhang voor een groot deel te danken is aan de naam van Miyamoto en het label van Nintendo. Was Pikmin door een onbekende ontwerper bedacht, dan had geen haan er naar gekraaid. Het is in de basis namelijk een weinig origineel of verheffend spelletje.

Ga maar na: je stuurt met Captain Olimar een leger plantjes aan dat je kunt gebruiken om vijanden aan te vallen en spullen heen en weer te sjouwen. Dat biedt een zekere strategische lading, maar is vooral stomvervelend door het repetitieve karakter van de gameplay. De tijdsdruk die elk level met zich meebrengt, zogenaamd omdat de dag anders om is en het donker wordt, gaf me een onbestemd gevoel. Sowieso heb ik aan tijdsdruk in games een bloedhekel (zie ook de waterlevels in sommige games, waarin je slechts beperkte zuurstof hebt), maar dat terzijde.

Tien jaar na de eerste Pikmin zal eind dit jaar het derde deel voor de Wii U verschijnen. Een paar jaar geleden kondigde Miyamoto het bestaan van de game al aan, maar pas op de afgelopen E3 zagen we het spel in actie. Wat schetst mijn verbazing? Dit is gewoon weer Pikmin 2, met hooguit een ".1" erachter. Pikmin 3 heeft een nieuw soort Pikmin (van steen) en ziet er wat beter uit, maar de basis van de game blijft hetzelfde. Dezelfde vijanden, dezelfde bosomgevingen, dezelfde eentonige gameplay en dezelfde vermaledijde tijdsdruk. De toegevoegde waarde van het jarenlange wachten op dit derde deel is mij nog niet duidelijk.

Ik denk niet dat ik ooit de spelers zal begrijpen die van Pikmin houden. Eén ding weet ik zeker: hoe erg ik ook uitkijk naar de Wii U-lancering, Pikmin 3 komt er bij mij niet in!