Toen ik net op mezelf woonde, had ik nog weinig ervaring met koken. Mijn onervarenheid leidde ertoe dat op een fatale avond de vlam in de pan sloeg. Voor ik doorhad wat er aan de hand was, reikte het vuur al tot het plafond. Tot overmaat van ramp vatte ik zelf ook vlam tijdens mijn halfslachtige pogingen om de brand te blussen. Mijn keuken was veranderd in een inferno, waaruit ontsnappen onmogelijk was. Een naderende Magere Hein was het laatste dat ik zag voordat ik krijsend van de pijn het tijdelijke verruilde voor het eeuwige…

Freddy Krueger

Gelukkig betrof het slechts een simulatie, The Sims om precies te zijn. In werkelijkheid woonde ik nog lekker thuis bij mijn ouders en bleef ik ver uit de buurt van het gasfornuis. Het noodlottige einde van mijn Sim zette mij echter wel aan het denken: in werkelijkheid kon ik ook voor geen meter koken en aangezien de Sims een simulatie van het werkelijke leven trachtte te zijn, was het rampscenario verre van ondenkbaar. Omdat ik weinig trek had om als Freddy Krueger te eindigen, heb ik het wonen op mezelf nog even voor mij uit geschoven.

Totdat de dag aanbrak dat ik als officieel nestverlater voor mezelf moest koken in mijn eerste huisje in Amsterdam. Met de vlammende Sim nog in mijn achterhoofd, leek het me verstandig om mijn dieet te beperken tot magnetronmaaltijden en Iglo Kookstart. Niet erg smakelijk, maar ook niet licht ontvlambaar. Afgewisseld met de nodige afhaal- en bezorgmaaltijden, heb ik mezelf zo enkele jaren in leven weten te houden.

Order Up!

Gelukkig waaide de game Order Up! vorig jaar mijn kant op. Sinds het onvolprezen Diner Dash had ik een zwak ontwikkeld voor time-management games met een culinaire inslag en Order Up! wist die honger prima te stillen. Het doel was om verschillende restaurants te openen in de stad. Om dit te bereiken moest je je klanten kennen, goede hygiëne waarborgen en bovenal prima kunnen koken. Terwijl ik thuis al mijn handen vol had aan één hapjespan, wisselde ik op de Wii tussen verschillende pannen, kookmethodes en uiteenlopende ingrediënten, daarbij oplettend dat de boel niet aanbrandde en alles tegelijkertijd af was, zodat je je klanten geen koud gerecht voorschotelde.

Chilli con Carne

Dat ging me zo goed af, dat ik maar besloot om mijn zojuist opgedane kennis ook in mijn eigen keuken toe te passen. Al snel stonden er drie pannen op het vuur, niet zelden ondersteund door een gezellig bakkende oven. Vanzelfsprekend verdwijnt er nog met enige regelmaat een mislukte maaltijd in de prullenbak, maar over het algemeen ben ik niet ontevreden met het resultaat. Met name de chilli con carne (een 8 voor smaak, een 2 voor presentatie) is een schot in de roos. En sindsdien loop ik in de supermarkt met een enorme boog om de magnetronmaaltijden en Iglo-zakken heen.

Dat ik een minder slechte kok ben dan vroeger is echter niet de moraal van dit verhaal. Het punt van dit blog is dat ik door het spelen van een game meer zelfvertrouwen heb gekregen om iets te doen waar ik vroeger een beetje huiverig voor was. Ik ben dan ook benieuwd of er meer gamers zijn die de kennis die ze hebben opgedaan in games in de praktijk toepassen.