Het was me het dagje wel, gisteren in Vijfhuizen ("Amsterdam" voor de buitenlandse pers). De presentatie was wat langdradig en een adviesprijs werd niet gegeven (al kun je uitgaan van €249), maar het ging natuurlijk vooral om de mogelijkheid om zelf wat 3DS-titels onder handen te nemen. Er was veel meer speelbaar dan voorheen, zoveel dat ik lang niet alles even lang kon spelen als ik zou willen. Niettemin heb ik een hele zwik indrukken voor jullie.

Nintendogs & Cats

Bevatte de E3-demo nog slechts hondjes, nu was er eindelijk ook een kat in de game aanwezig. Dus het zal niemand verbazen dat ik de blaffende viervoeter links liet liggen ten faveure van de miauwende. De animaties zijn sterk verbeterd ten opzichte van het origineel: het lieflijke poezengezichtje dat het beestje trekt als je het begint te aaien is even overtuigend als schattig.

Ook reageerden beide beesten goed op bewegingen voor de camera: ga je met je snufferd dichter bij het beeld zitten, dan doen zij hetzelfde. En verder, tsja... Nintendogs & Cats doet wat op het doosje vermeld staat. Geen verrassingen, maar voor de liefhebber (lees: Laura) zal het genoeg schattige dierenpret te bieden hebben.

Pilotwings Resort

De terugkeer naar Wuhu Island behelsde zomaar één van de leukste titels die er in Vijfhuizen te spelen. Oké, het rondvliegen (de keus was hier uit het rocketpack, de hangglider of het vliegtuigje) en ballonnen laten klappen was simpelheid troef, maar voor een demo is dergelijke rechtlijnigheid louter een pré. En dit is typisch een titel waarbij 3D wérkt.

Vooral wanneer je naar een bovenaanzicht switchte en jezelf met 't jetpack hoog de lucht in deed schieten, had de dieptewerking zeker een meerwaarde: om nou te zeggen dat ik hoogtevrees kreeg, dat is wat overdreven, maar iets van een gevoel van daadwerkelijk vliegen zit er zeker in. Misschien dat Nintendo nog de rechten van R. Kelly's I Believe I Can Fly op de kop kan tikken, om het feest compleet te maken.

Augmented Reality: Target Shooting

In wezen is er aan dit spel weinig veranderd ten opzichte van de E3, maar het blijft een leuke (en, zoals bekend, gratis) gimmick. Een kaartje met een vraagtekenblok erop wordt door de camera's van de 3DS herkend en verandert in respectievelijk een doosje, een serie doelwitten en een vuurspuwende draak. Die laatste versla je door er met de gehele 3DS omheen te draaien en zo de juiste zwakke plekken te raken.

De combi van 3D-beelden met augmented reality is een ideale: zo wordt het scherm van de 3DS een soortement 'raam' op de werkelijkheid door welke de buitenwereld opgeleukt kan worden met allerlei bizarre elementen. Helaas is de combi van bewegingsbesturing met 3D beelden juist géén droomhuwelijk: tenzij je je hoofd heel strak meebeweegt, zul je regelmatig de nauwe kijkhoek, waarbinnen het 3D-effect te zien is, te buiten treden. Het effect is dan te vergelijken met het in de bioscoop plots afzetten van je 3D-bril: wazige dubbele beelden.

Super Street Fighter IV

Twee Capcom-titels gingen wat mij betreft aan de haal met de prijzen voor mooiste 3DS-games tot nu toe: naast Mercenaries 3D (zie verderop) maakte ook deze verbluffende overzetting van de gelauwerde vechtgame indruk. Toegegeven: de achtergronden zijn wat versoberd en de character models kenden her en der wat kartelrandjes, maar niettemin is het bijzonder hoe dicht deze draagbare versie bij die van de krachtige thuisspelcomputers komt. Vooral omdat de actie soepeltjes en zonder hapering in beeld gebracht werd.

In de 'dynamic' over-de-schouder modus komt de toegevoegde waarde van de derde dimensie het best tot z'n recht. Het touchscreen kan gebruikt worden voor snelle toegang tot bepaalde combo's - lekker voor n00bs als ondergetekende, maar hardcore knokfans als ons aller Jesse M. zullen er vermoedelijk hun neus voor ophalen. Gelukkig voor hen is er een meer gevorderde speelstand waarin dit soort hulpmiddelen ontbreken.

Steel Diver

Ik heb een zwak voor deze titel, al sinds 2004. Toen werd dit spel, in de maanden vóór de DS-launch, als 'submarine-demo' gepresenteerd om de nieuwe gamemogelijkheden van een touchscreen eens over een andere boeg te gooien. Want waar touch-besturing normaliter heel direct kan zijn, daar is ook bewust heel indirecte besturing een leuke optie. En dus maneauvreer je je duikbootje in Steel Diver door nauwe spelonken door panisch te frunneken aan de veelheid aan schuifjes en draaiknoppen op het dashboard van je sub. Omdat je de game in zijaanzicht bekijkt, is het 3D-effect hier niet meer dan een kijkdooseffect - maar juist dit blijkt in al z'n eenvoud erg goed te werken.

Nieuw in deze demo was een modus waarin je - wél in volledig 3D - de schepen om je heen in het vizier diende te nemen door rap om je heen te kijken. Dat kon via het touchscreen, maar leuker was het om echt fysiek te draaien als ware je 3DS een periscoop. Wederom een augmented reality-achtig effectje dus.

Dead or Alive Dimensions

Ons aller Nik Wouters stak al niet onder stoelen of banken dat dit één van zijn favorietjes was en over de reden hiervan deed hij evenmin mysterieus: Team Ninja's beat-em-up bevat meer stuiterende rondingen dan de Ikea-ballenbak... in casu vastzittend aan bevallige dames die in werkelijkheid waarschijnlijk vaker in de wachtkamer van de rugdokter dan in de arena zouden worden aangetroffen.

Als je daarvan houdt (kan 't niet ontkennen: ook ik ben aficionado) dan doet het er waarschijnlijk niet eens zozeer toe of het spel nog goed speelt ook. Gelukkig kan ik melden dat het ook op dat punt wel degelijk goed te lijkt te gaan komen met wat de makers zelf omschrijven als een 'best of'-bloemlezing van de reeks. De actie oogt soepeltjes en de afwerking - met mooie gerenderde filmpjes - is helemaal in lijn met wat je van een DOA-titel mag verwachten.

Zelda: Ocarina of Time 3D

Kokiri Forest, de Deku Tree en de bossfight tegen Gohma waren speelbaar... en voelden, in één woord, aan als thuiskomen. Ocarina is nu eenmaal één van de beste games ooit en dit wordt ongetwijfeld de beste versie van die game die er in de voorzienbare toekomst te krijgen zal zijn. De graphics zijn scherper - vooral de texturen zijn duidelijk opgepoetst - al vind ik collega-journalisten die vergelijkingen trekken met Twilight Princess toch wat overenthousiast.

Het permanente grote kaartje op het benedenscherm is welkom, evenals de touch-navigatie van de items. Ook de bewegingsgevoelige besturingselementen - de camera, het slingshot - werken uitstekend, maar wederom: de combinatie met 3D is ietsje minder. Los daarvan is de dieptewerking hier echter prachtig uitgevoerd: het uitzicht vanaf het hoogste punt van het dorp is mooier dan ooit.

Resident Evil: Mercenaries 3D

Andere third parties - en ja, zelfs de heren van Nintendo zelf - moeten even bellen met Capcoms knappe koppen, want die wisten tot dusver meer grafische praal uit het apparaatje te halen dan wie dan ook. Zo ook Mercenaries 3D, dat gedetailleerde beelden - die nauwelijks onderdeden voor die in RE4 - koppelt aan vloeiende shooter-gameplay.

Ja, shooter-gameplay. De typerende survival-horror waar Resident Evil groot mee is geworden, die vinden we terug in RE: Revelations - maar die game was in Vijfhuizen niet speelbaar. Mercenaries 3D is puur knalwerk, zij het dat de settings en personages rechtstreeks uit de hoofdreeks komen. In de demo was te kiezen tussen het Spaanse dorp uit RE4 of de Afrikaanse contreien uit RE5. 3D-effecten worden slim ingezet: vooral aan het inzoomen met een sniperscope wordt zo letterlijk en figuurlijk een dimensie toegevoegd.

De enige kritische vraag die ik moet stellen is: wie speelt er eigenlijk écht graag shooters op een handheld? Maar misschien was het wachten wel alleen op de juiste handheld titel in dat genre... en Mercenaries 3D zou zeker die titel kunnen worden.

Super Monkey Ball 3D

Ik moet eerlijk bekennen dat ik Monkey Fight en Monkey Race links heb laten liggen en me puur op het hoofdspel gestort heb. Helaas waren daar niet heel veel levels van speelbaar: naast wat al te simpele intro-levels waren er nog een paar meer uitdagende met een duizend-en-één-nacht thema, maar het is nog niet te zeggen of het niveau van de eerste twee Monkey Ball-games eindelijk weer eens zal worden gehaald.

Twee dingen zijn echter wel duidelijk. Het eerste is dat de gekozen celshaded-achtige stijl buitengewoon doeltreffend is. Hierdoor oogt het spel in eerste instantie misschien simpel, maar mede daardoor zijn kartelrandjes nagenoeg afwezig en is de framerate een rotsvaste 60 fps. Misschien is deze titel wat minder in het oog springend dan Street Fighter of Resident Evil, maar op z'n eigen wijze is dit één van de mooiste 3DS-games.

Ten tweede: de bewegingsgevoelige besturing werkt, opvallend genoeg, net zo goed en misschien zelfs beter dan die met de analoge stick. Nintendo heeft duidelijk erg fijntjes afgestelde gyroscopen in hun nieuwe handheld gestopt. Wel geldt ook hier dat deze bewegingen niet goed samengaan met de 3D-beelden. De makers erkennen dat: kies je de bewegingscontrols, dan wordt je op 't scherm aanbevolen de slider naar beneden te trekken.

Kid Icarus: Uprising

In feite was Uprising de enige speelbare, 'grote' en volledig nieuwe titel van Nintendo zelf... en des te pijnlijker is het dat de game voor mij de tegenvaller van de presentatie was. De Star Fox-esque gameplay van de vlieg-gedeeltes leek vrij leeg en onaf - in de buurt van Lylat Wars komt het vooralsnog niet. Wel werkt de besturing, die bewegen met de analoge stick combineert met richten via het touchscreen, hier nog aardig goed.

Helaas kan dat laatste niet gezegd worden voor de 'on land' stukken, alwaar het touchscreen toch voornamelijk een doekje voor het bloeden lijkt om het ontbreken van een tweede analoge stick te compenseren. Nu zijn streken naar links of rechts nodig om een draai te maken, wat weinig intuitief werkt. Daar komt nog bij dat ik bij deze titel - vaker dan bij andere games, op de bewegingsgevoelige na - regelmatig het 3D-effect 'kwijt' was, mogelijk door de snelheid van de actie (en dus de snelheid waarmee m'n ogen het scherm over gingen). Het is nog te vroeg om een definitief oordeel te vellen, maar ik vrees dat Uprising de Super Mario 64 DS van de line-up is: geen slechte game, maar bepaald geen perfecte match voor de mogelijkheden van het apparaat.

Puzzle Bobble Universe, Pro Evolution Soccer, Samurai Warriors, The Sims 3, Asphalt 3D, Combat of Giants, Ridge Racer 3D en Rabbids Travel in Time heb ik ook gezien, maar ofwel niet of nauwelijks gespeeld, ofwel weinig over te melden. Op korte termijn kun je meer indrukken van mijzelf, Jesse M., Nik en Olivier verwachten in een fruitig video-item. Nog veel meer over de 3DS line-up lees je natuurlijk in de eerste [N]Gamer van 2011.