Het idee voor het sportieve samenzijn ontstond in een MSN-chatje tussen Nik en mij. We waren wat aan het mijmeren over het ellendige gevoel dat bezit van ons had genomen na dat evenementje in Zuid-Afrika. Het is dan altijd goed om je te richten op de toekomst, op leuke dingen. Dus werd er iets leuks verzonnen: een potje voetbal met de redactie. En leuk, dat werd het. Maar ook episch, hilarisch, en onvergetelijk. Een verslag.

Poten

Bij een bij voorbaat legendarische voetbalwedstrijd hoort uiteraard een aanloop, met veel discussies over strategieën, vraagtekens over fitheid en koude oorlog. Een koude oorlog is alleen een beetje lastig als je van te voren niet weet wie er nou eigenlijk bij wie in het team komt te zitten. En dat was een discussie die tot een kwartier voor de wedstrijd nog in alle hevigheid werd gevoerd. Moesten we nou vooraf teams maken, of toch oud-Hollandsch poten? Na veel gedoe werd uiteindelijk voor het laatste gekozen, met Joe en Niels als poters. Joe overbrugde de laatste centimeters tussen zijn linkervoet en de rechtervoet van Niels op een glansrijke manier. En om de altijd wat vernederende selectieprocedure niet te openbaren leverde dat de volgende teams op:

Team 1: Arjen, Joe, Jos, Gerthein.

Team 2: Jesse, Kevin, Niels, Nik.

Golden Goal

Omdat Kevin het presteerde om ondanks een Tomtom ruim een half uur lang rondjes te rijden in Haarlem moest team 2 het in het begin met drie man doen. De score die dat opleverde deed dus niet ter zake. Pas nadat Kevin arriveerde kon de titanenstrijd echt beginnen. Het woord ‘titanenstrijd’ is misschien niet helemaal de juiste uitdrukking. Niemand van de aanwezigen ‘zit’ op voetbal. De wedstrijd werd dan ook gekenmerkt door oneindig veel blunders en bloopers. De teams waren echter goed in balans, en niemand wilde verliezen. Na een energieslopende twee uur, en een onwaarschijnlijke comeback van Team 2 stond er een stand van 15-15 op het niet aanwezige scorebord. Er werd besloten dat een Golden Goal de beslissing moest brengen. Gelukkig viel die snel, al in de eerste aanval. Een aanval die wonder boven wonder voor de verandering eens over meerdere schijven ging, alle spelers waren erbij betrokken. Ik was de gelukkige die het beslissende en bevrijdende schuivertje over de doellijn maakte, waarna de spelers van Team 1 van geluk niet meer wisten waar ze het zoeken moesten. De spelers van Team 2 waren wat minder happy, en lagen languit en gedesillusioneerd op het grasveld. Het samenzijn eindigde in een sportief hapje en drankje, waarna de gladiatoren weer op huis aan gingen. Wat nog rest is een spelersrapport.

Arjen: Bij Bomberman wordt vaak gezegd dat Kooreman de gekste is. Onnavolgbaar en onvoorspelbaar bevindt hij zich in een schemerzone tussen genialiteit en gekte. Bij voetbal bleek dat ook zo te zijn. Hij scoorde met zijn sokken tot aan zijn knieën de meeste doelpunten van iedereen, maar verdedigde misschien ook wel het minste. Dreef teamgenoten tot wanhoop maar bezorgde ze ook euforische momenten. Het positieve overheerst dan uiteindelijk toch, en het was een eer om aan zijn zijde te mogen strijden.

Joe: Joe dacht dat het misschien wel een goed idee was om vijf minuten van te voren nog even een maaltijd van Mc Donalds weg te werken. Dit bracht hem al snel in grote problemen. Na een kwartier werd hij al zittend in het doel aangetroffen, maar kon zich uiteindelijk over dit dipje heen zetten. Zijn achterneef (Dick) was profvoetballer. Joe zijn carrièreperspectieven liggen waarschijnlijk niet in deze richting.

Gerthein: Waar Arjen zijn mindere puntjes wist te combineren met doelpunten, compenseerde Gerthein zijn mindere periodes met gezellige praatjes. Over de vraag of en in hoeverre dit bij heeft gedragen aan de overwinning zijn de meningen verdeeld. Toch heeft hij als enige geschiedenis geschreven door George Lucas te onttronen. Gerthein is dankzij drie schrikbarend slechte uittrappen op rij de nieuwe maker van de slechtste (prequel)trilogie ooit. Herpakte zich na een scheldtirade van ondergetekende gelukkig goed. Sorry nog daarvoor, maar het was voor je eigen bestwil!

Jos: Ongeveer halverwege de wedstrijd reageerde ik als door een wesp gestoken. Ik werd namelijk door een wesp gestoken. Stiekem was ik er echter blij mee. Ooit heb ik een aflevering van Rondom Tien gezien waarin de tip werd gegeven een wespensteek te behandelen met (excusez le mot) oorsmeer. Kon dat dus mooi uitproberen en het werkte prima, amper nog wat van gevoeld! Ik was misschien wel de fanatiekste hufter van het veld, en hoop dat de vele botsingen met de tegenpartij geen blijvend letsel hebben opgeleverd.

Jesse: De grote verrassing van de avond. Niemand had verwacht dat Jesse het met zijn imposante Judolijf lang zou volhouden achter een bal aan te rennen, maar hij had een prima conditie. Achteraf biechtte hij doodleuk op dat hij nog steeds vier keer per week traint, dus echt gek was dat niet. Behalve dat keepte hij een prima wedstrijd en pikte ook heel wat doelpuntjes mee. We zijn gewaarschuwd voor de volgende keer.

Kevin: Een waardig opponent. Zijn gewaagde kledingkeuze (Feyenoord shirt) boezemde respect in. En ondanks dat shirt bleek hij nog aardig te kunnen voetballen. Zijn conditie liet hem echter een beetje in de steek, en hij kon daarom in de slotfase niet beslissend zijn. Hij maakte zich extra populair door de biervoorraad die hij had meegezeuld. Die goudgele rakkers horen nu eenmaal bij voetbal.

Niels: Raakte na afloop met Gerthein in een boeiende discussie over wie van hun twee nu eigenlijk de minste voetballer was. Met de eerder genoemde trilogie in het achterhoofd neig ik de heer Boersma ook deze eer te gunnen. Toch moet worden opgemerkt dat Niels zijn verhalen over goede conditie door het ‘fietsen naar het station’, en het ‘rennen naar de bus’ niet helemaal betrouwbaar bleken. Ook het ‘punteren’ van de bal valt niet bepaald onder de verzamelterm ‘modern voetbal’.

Nik: Een echte doorzetter, een stofzuiger, een verdediger die je drie keer voorbij moet. Schuwde de harde overtreding niet, maar zei daarna altijd netjes ‘sorry’. Lijkt zijn inspiratie te halen uit het spel van Mark van Bommel. En daar kan ik na het WK Voetbal alleen maar het diepste respect voor hebben. Ook bedankt voor het mede op poten zetten van dit evenement. Voetbalavondjes als deze maken een hoop goed!< ><-->