Normaliter laat ik RPG's (vooral voor de DS, waar eigenlijk maar weinig spellen voor zijn verschenen die ik écht leuk vind) liever links liggen, en richt ik me vooral op spellen waar actie en racen de boventoon voeren. In het geval van de even generieke als vreemde Contact maak ik echter graag een uitzondering. Het spel kwam hier begin 2007 uit, maar was niet erg geliefd bij de pers noch het grote publiek.

Verliefdheid
Toegegeven: ik zou Contact nooit zijn gaan spelen als ik niet wist dat het gemaakt was door Grasshopper Manufacture. Dat is namelijk de studio van (daar is 'ie weer) Goichi Suda, de gameontwikkelaar waar ik (als ik menig collega zou geloven) onderhand bijna verliefd op ben – in de aanstaande [N]Gamer staat overigens het uitgebreide interview dat ik met hem heb gehad, waarin vooral aan bod komt wat de man zo opmerkelijk maakt.

Zijn werk vind ik in elk geval fantastisch, en dat brengt me gelijk weer op Contact. Onlangs pakte ik de game er weer eens bij, en verbaasde me erover dat het tijdens de release zo weinig aandacht kreeg. Wat maakt het spel zo ondergewaardeerd, maar toch (volgens mij) de moeite van het spelen waard? Het onderstaande filmpje doet wellicht vermoeden dat je te maken hebt met een mix tussen de RPG's Golden Sun en Earthbound. Ergens klopt dat ook wel, al vinden gevechten niet in een speciaal scherm plaats en is de actie wat gestroomlijnder.

Beloftes
In het begin belooft Contact je als speler allerlei nieuwe dingen te laten doen: tal van speciale eigenschappen, verschillende kostuums en zelfs een speciaal stickersysteem worden in rap tempo geïntroduceerd. Helaas vervallen al die elementen al snel in standaard statistieken verhogende zaken, zoals menig ander rollenspel. Ook het verhaal is niet zo bijzonder om over naar huis te schrijven, en bevat ook nog eens nauwelijks ontwikkeling van de personages.

Dat is echter júist de kracht van het spel. Pardon? Zoals de naam doet vermoeden draait het spel om het 'contact' tussen de speler en het spelpersonage (die je ook zelf mag benoemen). De Professor, het mannetje dat met zijn hondje Mochi constant het bovenste scherm van je DS bewoond, functioneert daarbij als een soort tolk. Hij heeft vooral commentaar op de gebeurtenissen onder hem, zoals het legendarische "Hit his weak spot for massive damage!" en de manier waarop hij het spel waar hij zelf in zit omschrijft als een post-modernistisch kunstwerk.

Qua potentieel had er veel meer in Contact gezeten, maar dat is allemaal achteraf gezegd. Hardcore RPG-fanaten zijn meestal niet erg onder de indruk van deze titel, maar voor een DS-game van bijna vier jaar oud zal (die je gemakkelijk voor een tientje kunt vinden) biedt het voor elke gamer sowieso een leuke en toch wel bijzondere ervaring. En niet alleen omdat de Professor om de haverklap zijn hond vraagt wanneer het diertje eens wat anders gaat doen dan alleen maar aan z'n eigen kruis likken...