Het is lang geleden dat ik een typisch meidenspel heb gespeeld. Toen ik gamen ontdekte waren er gewoon nog niet zoveel. Ik had een Barbie-spelletje voor de Commodore 64 en dat was het wel. Het doel was Barbie voorbereiden op haar date met Ken. Je kon een paar keuzes maken, zoals jurk en kapsel en als je de juiste kleding voor de juiste gelegenheid had gekozen, won je. Natuurlijk was het veel leuker om Barbie totaal voor schut te zetten. Hoe vaak ik haar wel niet in een galajurk naar het zwembad heb gestuurd...

Stilstand

Dit Barbie-avontuur stamt uit 1984. Nu, ruim 25 jaar later, zijn meidengames niet echt verder geëvolueerd. Er wordt altijd afgekeken bij die paar games die commercieel succes hebben. Keer op keer zien we humorloze verzamelingen van mini-games met een compleet gebrek aan elke vorm van diepgang. Het is alsof ontwikkelaars bang zijn dat meisjes geen complexe dingen aankunnen. Ik denk dat dit te maken heeft met een hardnekkig vooroordeel: meisjes zijn niet technisch. Alles wat dus maar enigszins met techniek te maken heeft, bijvoorbeeld games, moet versimpeld worden om meisjes aan te spreken. Gooi er nog wat klodders roze op en het zal zeker herkend worden als een meidenspel.

Het ergste is dat veel meisjes (en hun ouders) deze onzin zijn gaan geloven. Spellen als Laura's Passie veroveren de winkelschappen ondanks de vaak lage kwaliteit. Ze zijn duidelijk gericht op meisjes, dus dat is wat meisjes moeten spelen. De rest is niet duidelijk voor meisjes, het zal dus wel voor jongens zijn en is daarom niet geschikt. Om die reden zijn er roze consoles en handhelds, zo kan iedereen zien dat het ook voor meisjes is.

Vergeten doelgroep

Daarnaast vergeten spelfabrikanten dat meisjes niet eeuwig 4-10 jaar blijven, dus tenzij ze overschakelen op die andere games, zijn ze al snel gamer-af. Er zijn genoeg grote titels die zowel mannen als vrouwen kunnen aanspreken, maar er wordt maar zelden echt een poging gedaan de laatste doelgroep te bereiken. Een advertentie voor Rhythm Paradise in de Fancy of Yes? Misschien. Voor een nieuwe Final Fantasy of Zelda? Als de hel bevriest, misschien.

Ergens hebben ontwikkelaars wel gelijk. Er zijn zat meisjes die van roze en schattigheid houden. Dit betekent alleen niet dat ze vastzitten in deze tutjes-modus. Een meisje dat met een Hello Kitty mobieltje rondloopt, kan ook op voetbal zitten of informatica studeren. Dat is het leuke van een meisje zijn. In het echte leven kunnen we doen wat we leuk vinden zonder dat het al te vreemd gevonden wordt. Waarom zou het in virtuele werelden anders zijn? Samus gaf het goede voorbeeld al in 1986.